Mijn naam is Yusuf Boga. Ik ben 47 jaar oud en ik ben van Turkse afkomst. Ik kom uit het zuidoosten van Turkije, uit Gazi-Antep. Ik woon met mijn vrouw en kinderen in Nederland. Sinds ik in Nederland ben, ben ik altijd aan het werk geweest en heb altijd zelfstandig mijn inkomen verdiend als een professionele kok en heb altijd voor het onderhoud van mijn gezin kunnen zorgen. Ik ben altijd een gewilde kok geweest bij vele restauranthouders. Menige Hagenaars hebben in de afgelopen jaren uit mijn handen bereide gerechten genuttigd en gesmuld. Ik ben gespecialiseerd in Italiaans, Frans en Turkse keuken.
Acht maanden geleden ben ik plotseling gehandicapt geworden en kan niet meer zelfstandig lopen. Ik ben afhankelijk van scootermobiel en invalidenwagen. Ik moet ineens leren te leven met een beperking. Mijn benen begaven het. Buiten dit zijn mijn handen wel gezond en ik kan eigenlijk wel handarbeid verrichten. Ik kan nog steeds koken. Ik moet wel ergens zien te werken waar ik mij in de keuken met een rolstoel kan bewegen. Ik wil aan de slag en wil niet afhankelijk zijn van een uitkering. Dit heb ik verteld aan de ambtenaren van de gemeente waarmee ik contact heb. Iedereen verteld mij dat ik thuis moet zitten en niemand helpt mij om aan een passende baan te komen. Ik wordt gedwongen thuis gehouden. Ik leef al acht maanden als iemand met beperking en ik realiseer mij dat de samenleving helemaal geen rekening houdt met mensen met beperking. De stoep, de toegang van gebouwen, toegankelijkheid van het openbaarvervoer, van taxivervoer, van winkels en gebouwen, niet is rekeninghoudend met gehandicapten gemaakt. De gehandicapten tellen in de samenleving niet mee en worden geheel genegeerd.
Ik ging laatst met mijn scootermobiel naar de Haagse markt om boodschappen te doen. Ik kwam niet door de mensen heen. Niemand gaat opzij. Niemand geeft ruimte om iets te kopen. Als ik ergens in de rij sta met mijn scootermobiel, gaat iedereen voordringen en soms moet ik daardoor onterecht uren in de rij staan om een paar appels te kunnen kopen. Noch de winkelier, noch de klanten hebben aandacht voor mijn situatie.
De mentaliteit van mensen vormt het grootste probleem als het gaat om de positie en leefsituatie van gehandicapten.
Ik wil mij inzetten voor de positie van mensen die met een beperking moeten leven. Ik wil dat er veel geïnvesteerd wordt om mensen bewust te maken en de mentaliteit van mensen te veranderen. Veel mensen hebben geen besef van wat het betekent om met een beperking te moeten leven. Ik heb een zichtbare beperking. Veel Hagenaars moeten leven met een onzichtbare beperking, zoals gehoorbeperking, zichtbeperking etc.
Daarnaast wil ik dat de gemeente ervoor zorgt dat gehandicapten die wel kunnen werken ook daadwerkelijk aan de slag kunnen. Gehandicapten moeten op positieve discriminatie kunnen rekenen op de arbeidsmarkt, op het gebied van sport, onderwijs, gezondheidszorg, op alle deelterreinen. Dit wil ik doen via de Unie van Democraten. De Unie geeft mij deze mogelijkheid en ik hoop dat ik voldoende stemmen behaal om gekozen te worden. Maar ook als ik niet gekozen wordt wil ik mij via de Unie van Democraten blijven inzetten voor de gehandicapten. Ik accepteer niet dat ik wordt afgeschreven en ik accepteer niet dat gehandicapten in het algemeen worden afgeschreven. De hele samenleving dient heringericht te worden om onze stad ook leefbaar te maken voor mensen met beperking.
Ik ben verder kunstzinnig ingesteld. Mijn belangrijkste hobby is schilderen.